Sadece kendim için yazıyorum. Belki içimdekileri anlatırsam rahatlarım, azıcık da olsa nefes alabilirim diye...
Hep mutlu görünürüm etrafımdakilere. Tabi ki depresyona girdiğim ve ölümü dahi göze alabildiğim zaman dışında. Hatırlıyorum da o zamanlar gerçekten mutsuzdum ve bunu ilk defa yansıtmıştım etrafımdakilere. Yansıttım ve bi baktım 3 kutu ilacı içivermişim. Ne düşündüm, amacım gerçekten ölmek miydi bilmiyorum. Gerçekten ölmeyi istesem, ölmeyi kfama koysam bu kadar ani, bu kadar soğukkanlılıkla karar veremezdim sanki. İlaçları içerken bi taraftan da bunu sevgilime msn2den söylüyor olmam çok da samimi olmadığımı gösteriyor sanırım.
Dediğim gibi karşımdakine mutsuzluğumu, zayıflığımı gösterdiğim nadir anlardan birisiydi o zamanlar. Onun dışında kimseye mutsuzum demem kolay kolay, ağlayıp zırlamam, hep gülümserim, hep şebeklik yaparım, hep onun dertlerini dinlerim hep hep hep...
Peki gerçekten mutlu muyum? Hayır değilim ama çok isterdim gerçekten mutlu olmayı her insan gibi. Hayatımda hep anne-baba kavgası vardı. Ben hiç mutlu bi evlilik görmedim. Budur belki de evlenmekten korkmamın sebebi. Kendimi bildim bileli, küçücük bi kız olduğum zamanlardan beri tek hatırladığım anlar annemle babamın kavgaları. Erken büyüdüm ben, erkenden büyüyüp annemin, babamın ve kardeşlerimin anne-babası oldum, evin bel kemiği oldum.
Yazık olmadı mı bana? Hem de çok yazık oldu. Buna rağmen çok iyi bi okul bitirdim,güzel bi mesleğim var ama ruhsal yönden bitiğim sanırım...
Şu sıralar hayatımda o kadar aksilik var ki. Aşık olduğum adam yok artık yanımda, eskiden arkadaş olarak olsun yanımdaydı artık o anlar bile azaldı. Annem-babam-kardeşim kavgalılar, babam evi terk etti buna rağmen annem babamı biran olsun rahat bırakmıyor. Zaten öyle bir anneye sahibim ki burada anlatmaya kalksam yazı çook uzar. Kardeşim babamı istemiyor artık, neymiş babam internetten kadınlarla yazışmış, külliyen yalan biliyorum, sırf babam onun o salak işsiz güçsüz sevgilisiyle evlenmesine izin vermedi diye böyle bi tuzak hazırladı babama acımadan. Zaten hastayım belki de haftaya ameliyat olucam ve herkes yine benim üzerime geliyor. Babana şunu söyle yapsun, annene şunu söyle yapsın vs. vs. vs.
İnan çok yoruldum, artık ne yapacağımı neyi nasıl kurtaracağımı bilemez durumdayım. Tek derdim ufak kardeşim de bu kavgalar içinde büyümesin, bizim gibi olmasın...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder